"Kenapa judule “Rel Kereta”?Iya, merga pancen kaya ngunu kuwi ibarate.Rel kereta tansah sisihan, tapi ora bisa ketemu ing ujunge. Tujuwane deweke beda."
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 |
| Ilustrasi rong rel kereta kang sisihan http://7-themes.com/6813875-train-track-wallpaper.html |
Cah
lanang iku banjur ilang saka tikungan dalan kae, ora tau katon cah lanang kuwi
ngagem sarung lengkap karo baju koko putihe. Arek wedok kang wis ditemoni iku
ndeprok kaku ing ngisore lampu pertelon dalan. Ora kuat nahan aliran tangis matane, merga keputusane arek lanang mau kang ngiris-ngiris atine cah wedok
kuwi. Swasana bengi kang ademe nusuk sukma nabrak lengen lan betis sikile kang
putih lan alus ora ketutup kain. Deweke terus ngelingi ucape arek lanang mau,
nresepi maksute.
“Sepurane
dek, aku kudu ngomong saiki sakdurunge perasaan iki terus anggon ing atiku” Arek
lanang iku mulai ngomong.
“Lapo
toh?”
“Aku
saiki sadar, yen awakdewe iki bedo dalan lan ora mungkin bisa bersatu. Aku wis
ora tega nggarai sampeyan kesiksa karo tresno kang kudune ora wujud iki.”
Lanjute.
“Loh,
aku rangerti, opo pangarepmu kuwi?” Deweke nambah bingung, ndredeg.
“Mulai
saiki, awakdewe kudu nglereni hubungan iki, aku nyoba berubah, aku pingin
sampeyan aja ngganggu proses aku berubah iki”
“Tapi
napa tah biyen kowe ngarepi hubungan iki? Jawab!?” Matane landep ndeleng ing ngarepe
arek lanang iku.
“Sepurane,
aku wes salah mikir keputusanku biyen, sepurane..” Arek lanang mau banjur
kepandheng mudhun.
“Terus
mbok pikir sepuro wae bisa ngilangake rasa sing wis katandhur sedari biyen
iki?”
“Aku
ya angel nglakoni ngene iki! Tapi tetep kudu daklakoni tekan setitik, sampeyan
pisan”
“Egois
awakmu yo! Egois ancene!!” Arek wedok iku njerit nganti entek swarane.
“Iya,
aku egois. Tapi sampeyan pisan nduweni hak gawe nglakoni egois kaya aku,
gawenen anggonmu egois iku. Sepurane, lan suwun gawe kabeh kang wis mbok lakoni
gawe aku.”
“Karepmu!
aku wes wegah ngrungoake apa wae kang metu saka cangkemmu! Aku wes wegah ketemu
kowe maneh!!!!” Arek wedok iku bener-bener njerit banter.
Arek
lanang iku mau ngaleh, sirna saka pandangan burem ketutup banyu mata. Cah wadon
mau uga wes pasrah, ora bisa ngomong apa-apa. Motone kosong ndelengi lor-kidul.
“Kena
apa kudu aku? Kok kudu aku kang ngrasakake sesek iki. Sakmarine kenangan-kenangan
manis ing ceritaku lan kowe!?” Jerit batine arek wedok kuwi. Deweke bola-bali
ngatur ambegan kang nderu-deru bareng eluh mata terus ngucur, tetep ora bisa
ditahan. Wis ora bisa mikir jernih, angger mesam rusuh merga atine wis ancur.
“Apa sing kudu tak lakoni saiki?”.
Asmane
Lina, mahasiswi ing sawijining Universitas kang ana ing Malang, banjur arek
lanang kang nglarani atine mau jenenge Munif. Cah loro mau nglakoni tresna asih lebih
setahun pas akhir OSPEK. Lina ora sengaja ketemu Munif sakmarine kegiatan kuwi.
Munif iku menurute Lina arek lanang kang modis lan menarik. Ora suwe, loro
karone kenalan lan ijol-ijolan kontak.
“Oke,
Lin. Aku bali dhisik yo” ucape karo mesem ramah.
“Eh
iyo” Jawab Lina kang kepincut mesem manise Munif, ora sadar deweke uga mbales
mesem.
Dina
ganti dina, awan ireng ngumpul dadi udan uga atine Lina kang mlebu ing njerone
labirin tresno karo Munif. Diterusake mlaku malah ora bisa metu. Lina nurut
dalan kang dituntun nuranine. Lina tansah pangarep-arep yen ing ujunge labirin
iku bisa nimbulke saling mesem kang sinabur kembang. Lina lan Munif mulai
chattingan mesra ing hpne. Ing sawijing chat iku mesthi ana kang nggarai Lina
cekikikan dhewe. Ora iku wae, ing saben dinane Munif uga antar-jemput kuliah,
maringi kejutan-kejutan, lan terus sabar saling ngenteni ibadahe dewe-dewe.
Munif lan Lina ora wani saling pitakon, ora suwe fakta yen loro karone iku mau
beda keyakinan ketemu. Tapi Lina ora mikirake iku mau, Munif uga oke-oke wae
ora ngepermasalahake bab keyakinane. Penting bisa bahagia ngrasakake proses
saling tresno kuwi lan uga mesthi ana dalan tengahe ing sawijining dina mengko,
pikire Lina.
“Libur
semester iki, kowe arep nandi?” Takone Lina antusias.
“Bapakku
kepingin daftarake aku ngaji ilmu agama ing pesantren” Munif ngwangsuli datar.
“Kowe
gak apa-apa tah? Terus kowe gelem wae?” Lina mulai sumelang.
“Iki
kae karepe bapakku, aku ora bisa nolak” Tetep ngwangsuli datar angger matane
kelayapan.
Lina
wis ora bisa takon apa-apa maneh, cupet atine kebayang yen deweke lan Munif ora
bisa saling komunikasi ing sedawane liburan kang nganti rong wulan iku. Rambute
awe-awe kabrung kena angin ing tengah godhong-godhong kang sinebar disembul
angin. Swasana canggung iku terus mlaku mergo pitakon-pitakon kang kapendem ing
atine Lina.
Prediksi
Lina pranyatane bener-bener kedaden, cah loro mau ora bisa komunikasi ing
tengah liburan rong wulan. Atine perih, serasa digawe-gawe perasaane dewe.
Munif kang tansah ana netep gawe atine Lina saikine ilang kaya ditelan bumi.
Meski ngunu kuwi atine Lina tetep kuat gawe Munif, luwih milih kesasar ing
barang kang ora pasten nggoleki dalan buntune labirin.
Lina
terus mlaku ing dalan kota pasek iki, tansah kepikiran kahanane Munif.
Lampu-lampu pinggir dalan kang ngembani tugas mulya ngwenehi danuwaya marang
sapa wae kang liwat. Matane banjur natap cah lanang lungguh ing sawijining
panggon ing pertelon. Iku Munif, tapi katon beda merga nganggo sarung lan baju
koko putih. Lina wis ora ngerti apa iku, lan mulai kebayang cerita-cerita manis
kang arep terus diukir bareng arek iku maneh.
Lina
mlaku alon-alon lan terus takon marang Munif. Ananging ora suwe angen-angen iku
kabeh lenyap kaya asep ksesembul angin banter. Ujare Munif tenane ngiris saben
relung atine. Perasaane Lina kaya pengen mlayu emboh ing endi metu saka labirin
tresna kang nglarani atine.
Lina
sadar, yen deweke lan Munif pancen beda. Kayata rel kereta kang tansah sisihan,
tapi ora bisa ketemu ing ujunge. Lina pasrah karo keputusane arek lanang kuwi,
tapi Lina tetep yakin, yen rel kereta uga ana ujunge kang bisa marahi mandhege
kereta, bisa saling kepandeng mengkone.
Kaserat dening :
Bagus Eka Saputra
XII TKJ 1
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------------------
Komentar
Posting Komentar